Rain is a women /மழை என்பது பெண்

© 2026 Nila Bala (Balananthini Balasubramaniam), United Kingdom

Before the world fully wakes,

when the sky lingers between shadow and light,

a single drop gathers

at the edge of darkness

and lets go.

It does not announce itself.

It does not demand to be seen.

It falls —

quiet as a confession the night could no longer hold.

The earth does not applaud.

It simply opens.

Beneath cracked soil,

a seed that had surrendered

finds courage again.

This is how life begins anew —

not with thunder,

but with something small

brave enough to fall.

Woman,

you are that descent.

In rooms where your strength is mistaken for silence,

in hours when your breaking goes unspoken,

your tears enter the soil of the world

and quietly transform it.

You call it weakness.

History calls it survival.

You call it pain.

Generations call it origin.

From your endurance rise forests of belonging.

From your patience flow rivers of memory.

From your body, breath itself emerges.

Nothing you lose is wasted.

It returns as shelter.

Nothing you endure is empty.

It becomes tomorrow.

So when you bend beneath the weight of storms,

remember —

the earth does not bloom

because it remains untouched.

It blooms

because something fell

and chose to nourish it.

You are not merely standing on the world.

You are the reason

it continues.

Tamil Version / தமிழில்

உலகம் முழுவதும் விழித்தெழுவதற்கு முன்,

ஒளி–இருள் இடையில் தங்கிய வானத்தின் விளிம்பில்

ஒரு துளி திரண்டு

இருளின் நுனியில்

விடுபடுகிறது.

அது தன்னை அறிவிக்காது.

அது காணப்பட வேண்டுமெனக் கோராது.

அது விழுகிறது —

இரவு தாங்க முடியாத ஒப்புக்கொள்ளல்போல் அமைதியாக.

பூமி கைத்தட்டாது.

அது திறக்கிறது மட்டுமே.

பிளந்த மண்ணின் கீழ்

கைவிட்டுவிட்ட விதை

மறுபடியும் துணிச்சலுடன் விழுகிறது.

வாழ்வு மீண்டும் தொடங்குவது அப்படித்தான் —

இடி முழக்கத்தால் அல்ல,

சிறிய ஒன்றின்

விழத் துணிச்சலால்.

பெண்ணே,

அந்த இறக்கம் நீயே.

உன் வலிமை மௌனமாக புரிந்துகொள்ளப்படும் அறைகளில்,

உன் உடைதல் பெயரிடப்படாத நேரங்களில்,

உன் கண்ணீர் உலகின் மண்ணில் கலக்கிறது

அதை மாற்றுகிறது.

நீ அதை பலவீனம் என அழைக்கிறாய்.

வரலாறு அதை உயிர்வாழ்தல் என அழைக்கிறது.

நீ அதை வேதனை என நினைக்கிறாய்.

பிறப்புகள் அதை தொடக்கம் என அழைக்கின்றன.

உன் பொறுமையிலிருந்து வனங்கள் எழுகின்றன.

உன் நினைவிலிருந்து நதிகள் ஓடுகின்றன.

உன் உடலிலிருந்து மூச்சு பிறக்கிறது.

நீ இழப்பது வீணாகாது.

அது அடைக்கலமாக மாறுகிறது.

நீ தாங்குவது வெறுமையல்ல.

அது நாளையாய் மாறுகிறது.

புயலின் சுமையில் நீ வளைந்தாலும்,

நினைவில் கொள் —

பூமி மலருவது

அது காயப்படாததால் அல்ல.

ஏதோ ஒன்று விழுந்து

அதைப் பேணத் தேர்ந்தெடுத்ததால்.

நீ உலகத்தின் மேல் நிற்பவள் அல்ல.

உலகம் தொடர்வதற்கான

காரணம் நீயே.

© 2026 Nila Bala (Balananthini Balasubramaniam), United Kingdom